Esther Gerritsen

De biograaf van Himmler schrijft dat Himmlers vader, zo anders dan de mannen van zijn generatie, geen kille afstandelijke autoriteit was, maar juist zeer betrokken. Zo betrokken dat hij zijn tienjarige zoon opdroeg een dagboek bij te houden.  

In het Italiaanse restaurant zag de ober me niet. Dat gebeurt me vaak. Ik vind het moeilijk om daar geen conclusies aan te verbinden.  

De tandarts zegt: ‘Jij bent rechtshandig, ik zie dat, want je begint altijd in de linkerhoek met poetsen.’ Ik neem me voor om voortaan rechts te beginnen zodat de tandarts niets meer aan mij kan ontdekken.  

Na de griep fiets ik op een dag heel langzaam naar school en haal mijn vierjarige. Op het schoolplein springt ze in de plassen en ze roept: ‘Ik hou van regen.’ We gaan snoep scheppen bij de Etos en zij zegt: ‘Jammie, ik vind snoep fantastisch.’  

Als ik buikspieroefeningen doe, denk ik altijd aan een jongen die veel sportte en die me zei: ‘Je kunt nooit te veel buikspieroefeningen doen.’ Sindsdien doe ik er voor mijn gevoel natuurlijk altijd te weinig.  

Tijdens de meditatie concentreer ik me op mijn ademhaling. De adem gaat naar buiten en ik ga er achteraan. Ik probeer in de gaten te houden waar die heen gaat.  

Ik vergeet de laatste weken weer eens om pauzes te nemen. Ik werk onafgebroken, stop om negen uur ’s avonds, ga in bed liggen, slaap, en ga ’s ochtends om zeven uur weer verder.  

Toen ik veertien was, waren spijkerjasjes in, met een leuke voering van binnen. Ze waren duur. Wij kochten een goedkopere spijkerjas en mijn moeder maakte zelf gestreepte voering in de mouwen.  

Op de Laagte Kadijk fietst mij vaak een vrouw tegemoet die haar gezicht vertrekt alsof ze pijn heeft. Ze trapt zwaar, haar hele lichaam helt naar voor en naar achter bij het fietsen, als bij enorme tegenwind. Vaak is er geen wind.  

De laatste weken puzzel ik weer, legpuzzels. Ik hou mijn leven lang al van legpuzzels, maar ik maakte ze niet meer, omdat ik het steeds lastiger vond om iets schijnbaar onzinnigs te doen.  

We zaten in de foyer van de bioscoop. Mijn jas lag naast me, hij bewoog. Ik bleef rustig. Je ogen kunnen je bedriegen. Ik zei er niets van tegen mijn vriendin die naast me zat.  

Ik dacht op een zondag: ‘Goed, dit was gewoon een slechte week, kan gebeuren.’ De zondag erop dacht ik: ‘Dit waren twee slechte weken, dat kan.’ De zondag daarop dacht ik: ‘Drie slechte weken, het is niet anders.’  

Ik heb een vervelend stopwoord, of eigenlijk een stopzin. Ik probeer van die zin af te raken, maar soms ontglipt hij me toch weer.  

Als er in een roman een flard van een gesprek wordt weergegeven van voorbijgangers, passanten, bijrollen, dan zeggen die meestal belachelijke dingen tegen elkaar.  

Mijn opa schreef lang geleden een boek over zijn ‘belevenissen bij de PTT’. Dat deed hij, omdat zijn kinderen er om vroegen, hij had zoveel te vertellen, zelf had hij er geen zin in.  

Ik had net mijn zwemdiploma toen we op vakantie gingen naar bungalowpark de Eemhof van Sporthuiscentrum. In het golfslagbad speelde ik ‘drenkelingetje’. Na de sirene kwamen de golven.  

De tram is erg vol als ik met mijn vierjarige dochter instap. We moeten staan. De conductrice roept: ‘Kom jij maar bij mij zitten.’ Ze steekt haar armen boven het deurtje aan de zijkant uit.  

Er zijn twee mannen in het café van wie ik me afvraag of ik ze ken. De een lijkt op de directeur van een literair festival in Nijmegen, met wie ik vaak heb samen gewerkt, de ander op een jongen met wie ik studeerde.  

Beeldend kunstenaar Job Koelewijn zei laatst in een interview in de Volkskrant: ‘Ik verkeer in een luxepositie, ik kan in een natuurlijk ritme werken. Als een curator belt dat hij volgende maand nieuw werk wil hebben, kan ik tegenwoordig zeggen: bel over een jaar nog eens terug.  

De draaideur in De Bijenkorf gaat niet automatisch, je moet duwen. Ik duw. Naast me, al bijna buiten, in een ander deel van de draaideur (compartiment?) zie ik een oude man, hij duwt niet, ik duw voor ons samen.