columns

Ik heb iemand gekend die zeer technisch was, alle boeken van Jules Verne had verslonden en dan ook niet bang was voor welke toekomst dan ook.  

Aan de teleurstelling gaan onvermijdelijk verwachtingen vooraf. De strategie van de stoïcijnen was dan ook om de verwachtingen af te schaffen.  

Ik vergeet de laatste weken weer eens om pauzes te nemen. Ik werk onafgebroken, stop om negen uur ’s avonds, ga in bed liggen, slaap, en ga ’s ochtends om zeven uur weer verder.  

Het komt voor dat ik na een knusse televisieavond het verschil niet meer weet tussen een pot pindakaas en een clusterbom, tussen Jumbo en Hongarije, tussen Frits van Eerd en Viktor Orbán.  

Nog niet zo lang geleden heb ik een paar keer gepraat met reclamemakers. Ze noemen zichzelf overigens liever niet zo. Ze zeggen vaak dat ze kunstenaars zijn.  

Nick D’Aloisio, een zeventienjarige scholier uit Groot-Brittanië, heeft een app ontwikkeld die hij naar alle waarschijnlijkheid voor dertig miljoen dollar aan Yahoo heeft verkocht.  

Ze was haar tandenborstel vergeten. Ze kwam er pas achter toen ze het laatste chocolaatje had opgegeten. Ze opende haar koffer, zocht in haar toilettas, kieperde die om, ontdekte dat ze een heleboel wattenstaafjes...  

Toen ik veertien was, waren spijkerjasjes in, met een leuke voering van binnen. Ze waren duur. Wij kochten een goedkopere spijkerjas en mijn moeder maakte zelf gestreepte voering in de mouwen.  

Een man heeft een elektrische fiets van zijn buren gekocht. Na enige tijd gaat de accu kapot, de fiets doet het niet meer. Er ontstaat ruzie over de koop, de zaak komt bij De rijdende rechter, een belangrijk programma als je wil weten in welk gekkenhuis je beland bent.  

In 'Een voorpost van de vooruitgang' (1896) beschrijft Joseph Conrad twee Europese handelaren in Afrika: ‘Ze leefden als blinden in een grote kamer, zich slechts bewust (en zelfs dat in beperkte mate) van de voorwerpen waar ze tegenaan botsten, niet in staat zich een beeld te vormen van het grote geheel’.  

In 'Candide' ridiculiseerde Voltaire het idee van Leibniz dat we in de best mogelijke van alle werelden leven. (Wie 'Candide' niet heeft gelezen, zou dat even moeten doen.)  

Ze zag er anders uit dan hij zich had voorgesteld. Ten eerste was ze niet zwart, zoals hij op basis van haar stem en achternaam had gedacht, en ten tweede was ze klein en mager. Met schouderbladen die als vleugeltjes omhoogstaken...  

Op de Laagte Kadijk fietst mij vaak een vrouw tegemoet die haar gezicht vertrekt alsof ze pijn heeft. Ze trapt zwaar, haar hele lichaam helt naar voor en naar achter bij het fietsen, als bij enorme tegenwind. Vaak is er geen wind.  

In deze gouden tijden, waarin alle vijftig tinten grijs in de schaamstreek boek na boek geëxploiteerd zullen worden, is het een regelrechte verrassing om dankzij de International Herald Tribune Stephen Fowler te ontmoeten.  

De laatste weken puzzel ik weer, legpuzzels. Ik hou mijn leven lang al van legpuzzels, maar ik maakte ze niet meer, omdat ik het steeds lastiger vond om iets schijnbaar onzinnigs te doen.  

Ik had een verhaal geschreven over vergaderen. Dat het nergens voor nodig is, dat je net zo goed alle beleidsnotities ongelezen kunt laten, het geijkte verhaal van de ironicus.  

We zaten in de foyer van de bioscoop. Mijn jas lag naast me, hij bewoog. Ik bleef rustig. Je ogen kunnen je bedriegen. Ik zei er niets van tegen mijn vriendin die naast me zat.  

In zijn boek Nieuwe filosofie haalt Jan van Eijck Karel van het Reve aan die uitlegde dat je twee soorten afgunst hebt  

Ik dacht op een zondag: ‘Goed, dit was gewoon een slechte week, kan gebeuren.’ De zondag erop dacht ik: ‘Dit waren twee slechte weken, dat kan.’ De zondag daarop dacht ik: ‘Drie slechte weken, het is niet anders.’  

In een speciale editie van Wired lees ik welke verrassingen ons staan te wachten. En Chris Anderson, hoofdredacteur van dat blad, legt in zijn nieuwe boek 'Makers' uit dat een nieuwe industriële revolutie die nu vorm krijgt de kaarten goed opnieuw zal schudden.