columns

In een cultureel centrum in de hoofdstad, hoorde ik, worden avonden georganiseerd waarop de interviewer terzijde wordt gestaan door een tafeldame/heer. Hier gaat iets helemaal verkeerd: de televisie wordt nagedaan.  

Voor sommigen blijft het verschil tussen citeren en parafraseren moeilijk, zelfs als het gaat om personen die publiceren over taal.  

Het enige dat je nodig hebt is een afwasteiltje en een mannenhand. Eentje maar. Eén hand, met een geel sponsje erin. De tweede hand is wel te zien, maar die dient uitsluitend om de steel van het wijnglas vast te houden.  

In het Italiaanse restaurant zag de ober me niet. Dat gebeurt me vaak. Ik vind het moeilijk om daar geen conclusies aan te verbinden.  

Mijn kleinzoon heeft met zijn katapult de televisie geraakt, een ster linksboven, het is stil in huis. Je hebt de achilleshiel van Polyphemos geraakt, zeg ik.  

‘Probeer negatie zoveel mogelijk te omzeilen,’ zei filosoof René Gude tegen me. Maar ja, toen las ik een tweet van een van de deelnemers aan het boekenpanel in 'De wereld draait door' ...  

De vraag of iets echt gebeurd is, blijft actueel. Wie de krant leest, mag verwachten dat wat hij daar leest echt is gebeurd.  

De tandarts zegt: ‘Jij bent rechtshandig, ik zie dat, want je begint altijd in de linkerhoek met poetsen.’ Ik neem me voor om voortaan rechts te beginnen zodat de tandarts niets meer aan mij kan ontdekken.  

Toen de president van de Verenigde Staten in een open auto werd vermoord zat ik in de openbare bibliotheek van Haarlem achter een stapel incunabelen.  

Stanley Kubrick was een leergierig mens: hij genoot weinig opleiding, hij las. Zijn films baseerde hij het liefst op boeken die hij kon verbeteren.  

Seks is een melancholische aangelegenheid. Slechts in zeldzame gevallen ontstijgt seks de melancholie.  

Ze zag er anders uit dan hij zich had voorgesteld. Ten eerste was ze niet zwart, zoals hij op basis van haar stem en achternaam had gedacht, en ten tweede was ze klein en mager met schouderbladen die als vleugeltjes omhoog staken.  

Na de griep fiets ik op een dag heel langzaam naar school en haal mijn vierjarige. Op het schoolplein springt ze in de plassen en ze roept: ‘Ik hou van regen.’ We gaan snoep scheppen bij de Etos en zij zegt: ‘Jammie, ik vind snoep fantastisch.’  

Het vrolijke dansje van Moszkowicz en Bouterse was zo’n schrijnend dansje, dat ik bij het bericht dat hij van het tableau verwijderd was populistische gevoelens van vreugde kreeg.  

Ik was een van de toehoorders bij de Kousbroeklezing, dit jaar jaar uitgesproken door Tijs Goldschmidt, die ik overigens niet vaak genoeg kan horen. Hoewel hij zich een paar keer nodeloos verontschuldigde omdat hij refereerde aan geloven.  

Twee keer per jaar ging mijn vader naar het Okura Hotel in Amsterdam, waar hij een kleermaker uit Singapore ontmoette. De kleermaker had stoffen bij zich, nam zijn maten op en een paar maanden later arriveerde er een pak uit Singapore.  

Als ik buikspieroefeningen doe, denk ik altijd aan een jongen die veel sportte en die me zei: ‘Je kunt nooit te veel buikspieroefeningen doen.’ Sindsdien doe ik er voor mijn gevoel natuurlijk altijd te weinig.  

Ik luister naar een transitieprofessor. Hij zegt: ‘Geef mij vijf kantelaars en ik maak een revolutie in dit land.’ Ik moet bekennen dat ik gevoelig ben voor zulke oproepen, altijd geweest.  

Een Londens bedrijf adviseert verschillende Hollywoodproducers over welke acteurs ze moeten gebruiken om nog grotere kaskrakers te maken. Hun adviezen zijn gebaseerd op algoritmes...  

Nog nooit heb ik verdovende middelen gebruikt – ik kan niet inhaleren en ik vrees de injectienaald – en alleen al daarom ken ik weinig dealers.