Het is door z'n vorm al een ongewoon fotoboek, met ook reisnotities, 'geschreven foto's' en een kort verhaal. En zelfs een album met negatieven aangetroffen in Tsjenobyl.
'Sporen van herinnering' bevat opnamen gemaakt in Sarajevo, Hiroshima en Nagasaki, Berlijn, Bitterfeld?Wolfen en Ronneburg, de Bikini eilanden, Khe San en My Lai.
Ons falende, collectieve geheugen?
Over de inhoud morgen meer.

Het boek is in eigen beheer uitgebracht en kost 150 euro.
Wie het wil hebben moet snel zijn. Zie de site. 
Maandagavond as. is Cary Markerink te horen in de Avonden.

Hoe noem je een voorstelling waarin beide partijen - terroristen en hun bestrijders - deels in het geheim en deels juist zeer in het openbaar dingen naar de gunsten van ons, het publiek, en hun eigen achterban?
'Je zou het ook een schimmenspel kunnen noemen,' zegt De Graaf. We zitten boven in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam en zien uit over de mistige, schemerige stad.
Bij ons begon het grofweg met de Rode Jeugd en met de Molukse gijzelingen en treinkapingen van de jaren '70. Van de vier landen die ze onderzocht bleek Nederland in die vroege jaren uitzonderlijk terughoudend. In Duitsland (Roter Armee Fraction), Italië (Rode Brigades) en de VS (Nixon) ging het hard toe.  
In totaal sterven hier 16 mensen, waarvan 6 terroristen, de meesten door acties van jonge Molukkers. Nu onvoorstelbaar ingrijpend. En heel veel meer dus dan na 2000.
Toch ontstond er in de jaren '70 geen terrorisme-paniek. Hoe kon dat?

Morgenavond na 21.00 verder, in de Avonden.

Tot slot, de boomhut.
De boomhut wordt gebouwd in hoogzomer, met een hamer en spijkers (oude, eerst recht slaan op een stoeprand) en wat bekistingshout van een nabije bouwplaats. Daarmee timmer je het vlondertje. Dan volgt de essentiële touwladder. Je moet daar boven onzichtbaar en onbereikbaar zijn voor wie beneden passeert.
De teleurstelling komt in de herfst. Waar niemand aan had gedacht bij het bouwen, de bladeren vallen van de bomen. Nu is de geheime hut voor eenieder zichtbaar. Zo eindigt elke boomhut.  

Langzaam wordt de wachtkamer je vertrouwd, de lichtval, het afgetrapte houtwerk, de geur van boenwas en schoonmaakmiddel.
Wie duldzaam van aard is kan geleidelijk één worden met de wachtruimte. Hem zien als Mihajlovic. Een Serviër, die als veel Midden- en Oost-Europeanen een grote wachtervaring heeft.
Je neemt bezit van een je toegemeten deel eindeloosheid. Zie het als een vorm van luxe.
Het doet me denken aan de Italiaanse parlementsleden van vroeger, die een spoorwegabonnement voor het leven kregen. 
Zodat de armeren onder hen op den duur hun huis opzeiden en voortaan leefden in treinen en wachtkamers. Waar ze op een dag werden aangetroffen.

En lees verder in 'Het theater van de angst', een titel waarin eigenlijk de boodschap van het boek al besloten ligt. Terroristen willen theater, ze zijn uit op provocatie. Het effect van hun acties staat of valt met de reacties van ons, hun publiek, maar ook die van hun tegenspelers, de overheden. Zo woeden voorstellingen. En wij, wij worden bang.
Wat doe je er tegen? Daar gaat het om. Lastig als je tegenover radicalen staat die een absoluut gelijk koesteren en menen dat het doel de middelen heiligt.
Om ze te bestrijden moet je weten wie ze zijn. Hoe ze denken. Kijk de Rote Arme Fraction. Jonge mensen uit betere milieus, die meenden dat doden voor de goede zaak moest kunnen, sterven trouwens ook, net als radicale moslims van nu.

Wie zijn de acteurs in het Theater van de Angst. Kan het publiek de zaal verlaten?
Van de vier landen die ze onderzocht bleek Nederland een uitzondering door terughoudendheid in contra-terrorismebeleid. Werkt dat? En, kun je zoiets eigenlijk meten? Het begon grofweg met de Rode Jeugd en de Molukse gijzelingen en treinkapingen van de jaren '70.
Zijn de drijfveren, doelen, methoden sindsdien veranderd? Gijzelingen maak je zelden meer mee. Heeft Bush z'n War on terror iets uitgehaald? Of zijn chirurgische operaties van inlichtingendiensten beter dan van de toren blazen? Vragen die ik haar vrijdag kan stellen.
'Terrorisme is theater', zei expert Brian Jenkins al in 1975.
En om het moeilijk te maken, politici en terroristen hebben soms allebei belang bij de voorstelling.

Wachtkamers is ijzersterk. Mihajlovic dwingt je na te denken over wat wachten is, wat het met je blikken doet, hoe het de ruimte waarin je wacht beïnvloedt.
'Salle des pas perdus' schiet door m'n hoofd bij 'Atrium 17' waarin de slijtage bijna volmaakt is. Ik schat deze wachtruimte Italiaans, gezien de 'moderne' architectuur uit de Mussolinitijd.
Wat de doeken in de reeks gemeen hebben is het glimmen van de vloeren, steeds in het midden van een al te ruim oppervlak. Leegte die je aan gaat staren..

Zaterdag om 11.45 een indruk in de weekendbijlage van de Avonden.

Waarna we spraken over wat er mis kan zijn aan fanmail. Brieven van mensen die de schrijver niet kent en die in Arnons ervaring meestal iets van hem vragen. Om niet te spreken van hun nieuwsgierigheid. Bewondering van fans kan o zo makkelijk in een even intense afkeer of haat verkeren. Voor iemand die - naar z'n werk te oordelen - zo kwetsbaar in het leven staat als Jerome Salinger lijkt dat moeilijk te verdragen.
We besloten dat de manier waarop hij de wereld de rug  toekeerde volstrekt begrijpelijk en te rechtvaardigen was. 

Een stad zonder geheugen. Waarin de bewoners worden als hun stad. Zou dat het zijn?
Er is iets mis. 
Hoe bedoel je?
Er is iets niet.
Als de foto's van Kim Bouvy iets vastleggen is het dat.
Achterkanten die door omstandigheden voorkanten werden, straatjes die door omstandigheden doodliepen. Muren die door omstandigheden blinde muren werden. Oppervlakken, lang geleden gemaakt uit nu niet meer verkrijgbare goedkope bouwmaterialen. Want van regie is weinig te merken.
Ze vervallen zoetjesaan.
Merkwaardig, maar ik vind ze mooi, ik vind de foto's van Kim Bouvy mooi.
Zouden steden ontstaan uit verval? Is verval de grondstof waaruit steden worden gemaakt? 

ps.  werk van Kim Bouvy uit 'Phantom City' is te zien in het Nederlands Fotomuseum in 'Quickscan#01' en ook in het Centrum Beeldende Kunst in Rotterdam

Bestaat Rotterdam? Of draagt de nederzetting die wij nu zo noemen alleen de zelfde naam als die welke vroeger op dezelfde plaats stond? Ik vraag het me in Duitsland vaak af, in Bremen, in Frankfurt of Hannover.
Heten die steden ze alleen maar zo? Waardoor is zo'n oude naam nog te rechtvaardigen 
Zijn het alleen de straatnaambordjes (en dan lang niet alle) die overeenkomen?
Niet voor niets is Rotterdam geobsedeerd door het vraagstuk de eigen identiteit.

Maandag na 21.00 loop ik met haar door de stad. In de Avonden.