Volwassen jongensboek
Nog niet zo lang geleden roemden we op deze pagina’s het eerste griezelboek van Chris Priestley. Niet alleen slaagde hij erin daadwerkelijk enge verhalen op te dissen, hij deed dat in een zeer volwassen stijl, doorspekt met woorden die je in de meeste kinderboeken niet tegenkomt. In De verschrikkelijke verhalen van het zwarte schip (Pimento) flikt hij hetzelfde kunstje opnieuw. Ook nu is er een sprake van een raamvertelling. Was het eerst de eigenaardige oom Montague die zijn neefje de koude rillingen bezorgde in zijn spookhuis, ditmaal bevinden we ons in een Jamaica Inn-achtige herberg. Twee kinderen zijn helemaal alleen thuis terwijl buiten de wind als een razend monster tekeer gaat. Een onbekende zeeman zoekt onderdak en vertelt verhalen. Verhalen over piraten, smokkelaars, zwarte katten en zeeslakken die zich voeden met mensenvlees. Een jongensboek in de allerbeste traditie.

Geen Novib-proza
Het Novib-gehalte van veel Afrikaanse schrijvers voorkomt vaak dat die boeken literair gezien echt serieus genomen worden. Vaak gaan ze over zielige, onderdrukte meisjes, of hebben we juist ‘een ode aan de Afrikaanse vrouw’ in handen. Het zou doodjammer zijn als deze vorm van literair snobisme ook de Nigeriaanse schrijfster Chimamanda Ngozi Adichie zou treffen. Van haar roman Een halve gele maan waren we een paar jaar geleden al zeer onder de indruk en nu is daar een prachtige verhalenbundel: Het ding om je hals (De Bezige Bij). Speelde de roman zich nog volledig af in Nigeria, ditmaal gebruikte Adichie ook haar kennis van Amerika, waar ze vaak en langdurig verblijft. Adichie’s personages zijn veelal afkomstig uit de upper class van Nigeria. Het zijn wetenschappers die op een veilige campus wonen waar hun kinderen Enid Blyton lezen en cornflakes eten als ontbijt. Geen Novib-proza, maar subtiele, intogen verhalen waarin culturele verschillen gedefinieerd worden door het feit of iemand wel of niet in palmolie bakt.

Meer Wobegon
Sommige schrijvers lees je alleen als je zin hebt in meer van hetzelfde. Zo iemand is Garrison Keillor, een radiofenomeen dat ook boeken schrijft. Keillor is al jaren de presentator van A Prairie Home Companion, een zeer goed beluisterde radioshow waarin hij zijn publiek ook wekelijks op de hoogte houdt van de gebeurtenissen in Lake Wobegon (‘Where all the women are strong, all the men are goodlooking and all the children are above average’). Dit fictieve stadje ergens in Minnesota wordt bevolkt door lutherse boeren van Scandinavische komaf. Zuinig zijn ze, vroom en met weinig talent voor levensgenieten. Keillor vertelt er sterke, hilarische en ontroerende verhalen over. Datzelfde deed hij in verschillende boeken over Lake Wobegon. In zijn nieuwste, Pilgrims (Nilsson & Lamm imp.), reizen vertrouwde figuren als Irene en Clint Bunsen en Margie en Carl Krebsbach af naar Rome. Ook Gary Keillor is van de partij en Keillors toch al enorme talent voor zelfspot bereikt in Pilgrims grote hoogten.