Late bekeerling
Lang schaamde Volkskrant-journalist Jean-Pierre Geelen zich om het hardop toe te geven, maar inmiddels mag iedereen weten dat hij een vogelaar is. In Blinde vink vertelt hij hoe hij besmet raakte met het vogelvirus. Geelen heeft geen baard en draagt geen huisgebreide truien, maar hij heeft wel een dure verrekijker en ook nog een kijker-met-statief. Als late bekeerling heeft hij een achterstand die nooit meer valt in te lopen. Ondanks het bezit van ettelijke vogelcd’s zal hij nooit meer goed geluiden leren herkennen en hij heeft minstens een kwartier nodig om een keep van een vink te onderscheiden. Ongelovig aanschouwt hij echte vogelaars die in drie seconden een troepje voorbij vliegende vogels determineren. ‘Op onverschillige, maar besliste toon roepen ze: “12 sijs gewoon, 6 barmsijs, 28 groenling.’’’ Geelen is geen kenner maar een kijker. Hij beschouwt vogels kijken niet als een wedstrijd en is de eerste om zijn hobby te relativeren. Dankzij deze instelling biedt zijn Blinde vink hoop aan al die aspirant-vogelaars die dachten dat het te laat was.

Spannende jeugdthriller
Wat hebben we deze zomer zitten smullen van De Hongerspelen van Suzanne Collins. In deze ingenieuze en loeispannende jeugdthriller maakten we kennis met de zestienjarige Katniss die in een enge dictatuur een door de machthebbers geregisseerde dodelijke afvalrace moest zien te overleven. Alles aan dit boek smaakte naar meer en gelukkig liet deel twee niet lang op zich wachten. Vlammen gaat verder waar De Hongerspelen ophield en biedt meer van hetzelfde. Dat hoeft niet per se een bezwaar te zijn, sterker, je hoopt er als lezer eigenlijk op. Hoewel de verrassing over het originele gegeven er in deel twee onvermijdelijk af is, is Vlammen opnieuw een spannend en vaardig verteld verhaal dat zelfs lethargische pubers zal boeien. Wederom is de eigenzinnige Katniss de verteller. De sfeer in het land is grimmig, het volk wordt nog bruter onderdrukt dan voorheen en er dreigt een opstand waarvan zij als aanstichter wordt gezien. Om haar geliefden te redden, moet ze zichzelf opofferen.

Zaals Nederland
‘En net als in die villa’s gaan de gesprekken in de kantines van de omroepstudio’s nooit over de grote wereld, worden er nooit revolutionaire plannen gesmeed of mooie dingen bedacht, de sfeer is er van een suf provincialisme, van een ingedutte kleinburgerlijkheid. Ik kan het weten, want ik heb er jarenlang gewerkt.’ Aldus voomalig VPRO-collega Rik Zaal in zijn beschouwing over Hilversum, onderdeel van zijn monumentale reisgids Heel Nederland (Arbeiderspers). Ondanks zijn kennelijke weerzin was Zaal alomtegenwoordig in Hilversum de afgelopen weken. Terecht, want wat je er ook van kunt vinden, zijn poging heel Nederland in kaart te brengen verdient alleen al vanwege de krankzinnigheid van de onderneming alle hulde. Helaas zijn vileine terzijdes als die over de Hilversumse omroep schaars. Zaal beperkt zich meestal tot waarnemingen als ‘aardig landschap’ en ‘niet het lelijkste dorp van deze streek’. Het is leuk bladeren in deze gids, al dringt gaandeweg de vraag zich op voor welk type reiziger deze gids nu eigenlijk is bedoeld.